Pièrre Bachelet – Elle est d’ailleurs

Door Kasper Nijsen

Het was mei en in Den Haag. Na mijn studietijd was ik Amsterdam ontvlucht en om onduidelijke redenen tussen de politici verzeild geraakt. Mijn Haagse onderkomen zie ik nog voor me: ruim en leeg, een donkere houten vloer, één zwarte wandkast, twee hoge ramen die uitzien over een binnenplaats. Als ik in herinnering die kamer binnenloop en een verraderlijke wind uit het verleden voel opsteken, hoor ik een stem die zingt:

“Elle a de ces lumières au fond des yeux,
Qui rendent aveugles ou amoureux.”

Destijds was ik ervan overtuigd dat ik behoorde tot de ‘amoureux’ waarover Pièrre Bachelet zingt in ‘Elle est d’ailleurs’ (1980). Inmiddels denk ik dat ik mij beter tot de ‘aveugles’ had kunnen rekenen.

Elle, dat was mijn Franse buurvrouw. Zij liep stage en ik deed vrij weinig, behalve luisteren naar licht pathetische muziek. Maar ’s avonds aten we samen, soms met andere huisgenoten erbij. Zo leerde zij me Frans en ik haar Engels; en ik begeleidde haar op gitaar terwijl ze in een wat duffe (nou goed: dromerige) stem de chansons van Pièrre Bachelet en Charles Aznavour zong.

Niets aan de hand, zou je zeggen. Maar toen werd het zomer en kwam l’amour in het spel; en het was destijds mijn vaste gewoonte om daar een minimum aan plezante en een maximum aan genante momenten uit te distilleren. De details kunnen we achterwege laten, maar laten we zeggen dat het al gauw eenrichtingsverkeer was, zo niet een doodlopende weg. Toen de zomer teneinde liep, zag ik dan ook met gemengde gevoelens uit naar de dag dat zij zou terugkeren naar Frankrijk.

Het werd september: de dagen werden korter, bladeren vielen…. Afijn, de rest vult u zelf maar in, naar gelang uw behoefte aan sentimentele details. Nog één keer zag ik haar, en die avond moest en zou zij ‘Elle est d’ailleurs’ zingen met mij op gitaar. Nu goed, ik wilde geen spelbreker zijn. Maar terwijl zij zong en ik de akkoorden speelde – hier en daar naar eigen smaak doorspekt met een bittere dissonant – hoorde ik alleen de laatste regel van het refrein.

De naam van deze Franse schone weet ik niet meer, maar die ene zin is me bijgebleven:

“L’amour pour elle est sans valeur:
Pour moi c’est sur: elle est d’ailleurs.”

Advertenties

Over Geert Simonis

De favoriete dichter van uw moeder.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s