Amy Winehouse – Free Nelson Mandela

Door Geert Simonis

Er is een meisje doodgegaan.

Bijzondere meisjes hebben nauwelijks tijd nodig om een onverslijtbare indruk te maken. Een rosse die ik maar bleef tegenkomen in Bobbejaanland. Een blondje op een fuif op een boot in een stad. Een figurante die twee seconden in beeld komt tijdens het “The birth of rave culture. The beatification of the beat. The dance age.”-praatje in 24 Hour Party People van Michael Winterbottom.

In het Happy Mondaysnummer waaraan de film zijn titel ontleent, bezweert poëet/hofnar/junkie Shaun Ryder de luisteraar: “Press the pause of the self destruct!” Het moge duidelijk zijn dat het die pauzeknop is die Amy Winehouse nooit heeft weten te vinden.

Of zij een onverslijtbare indruk heeft gemaakt, moet nog blijken. Een dik half uur had ze gekregen om mij te verleiden. Een kleine Pukkelpoptent, zegge en schrijve 2004. Twee jaar voor Rehab haar tot allemanseigendom maakte.

Ik durf oprecht te hopen dat mijn begrafenis (nu ja, crematie) ook een soort feestje kan zijn. Gans onbeschaamd vermoed ik dat Amy dat ook wil voor haar afscheid. Laat ons daarom collectief schateren met de dansmoves van Paul Rodgers in dit filmpje.

Advertenties

Over Geert Simonis

De favoriete dichter van uw moeder.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s