Lionel Richie – Do it to me

Door Jeroen Deblaere

Ze trekt het portier van de auto dicht en vooraleer ze de wagen start, controleert ze of alles in orde is. Ze bekijkt de frigobox die geklemd staat tussen mijn zetel en de achterbank. “Hebben we alles mee?” vraagt ze me ongerust. Ik kantel mijn hoofd, trek mijn onderlip een klein beetje omhoog en vertel haar dat ik het niet weet. Ik ben tien en zij is negenendertig.

Ze kijkt zenuwachtig in het rond. De koffers, de tassen, de flesjes spuitwater en de Grany-koekjes voor onderweg. Omdat ze al in de auto zit, heeft ze moeite om haar jas uit te trekken. Vermoeid gooit ze hem op de achterbank. “Ben je zeker dat je niet meer moet plassen?” Ik schud het hoofd, terwijl ik het eerste Grany-koekje in zijn geheel in mijn mond pers. Ze zet haar handen op het stuur, controleert of de spiegels juist staan, laat een diepe zucht en draait dan de contactsleutel om.

De radio springt meteen aan, maar zij zet hem kordaat uit. Ze moet zich concentreren, weet ik. Langzaam rijden we onze straat uit. Meteen slaan we af in een richting die we nooit eerder namen. Hoewel het ontiegelijk vroeg is – “anders zijn we veel te laat ter plekke” – ben ik vrolijk, en ik kijk uit naar wat komen zal.

Het cassetteje ligt al de hele tijd op het dashboard van de auto. Ik neem het in mijn handen, en bekijk het hoesje nauwkeurig. In haar handschrift staan de titels van de liedjes op een wit,  inmiddels vaal geworden, blaadje met lijntjes geschreven. Op de zijkant van het hoesje staat in drukletters: LIONEL RICHIE – BACK TO FRONT. De boodschap vult de volledige ruimte.

Terwijl ik wacht, zoek ik op de wegenkaart, die te groot is om comfortabel te gebruiken in een auto, de route die we volgen. We rijden door Kooigem, doorkruisen Pecq en in Doornik nemen we de autosnelweg richting Bergen en Namen die ons uiteindelijk op onze bestemming zal brengen. Ik geef aanwijzingen en plooi de kaart op ingenieuze wijze om, zodat ik kan helpen de reis zo vlot mogelijk te laten verlopen.

Nadat we voorbij Froyennes zijn, drukt ze op het knopje van de autoradio. Schuchter begint de radio te spelen. Enfin, spelen; we horen wat Frans gebabbel, verstoord door afschuwelijk veel geruis. De autosnelweg tussen Doornik en Bergen heeft niet de beste ontvangst. Voorzichtig haal ik de cassette uit haar hoes en geef ze aan haar. Zij duwt de cassette in de radio en drukt op een knop. We kijken allebei naar de radio en wachten op de muziek. Tot een saxofoon uit de kleine luidsprekers in onze auto weerklinkt. “Girl, you’re such a bad thing, standing there all day long,” zingt Lionel. En wat later: “Do it to me one more time, baby, can’t get enough of your love.”

Op slag vertoeven wij in onze eigen wereld. Zij droomt van een man, ik weet niet van wie. Zij weet eigenlijk ook niet van wie. Het is niet Lionel Richie, had ze me al eens verzekerd. Zij droomt van een ander leven. Ik tuur het raam uit en droom van het riviertje waarop we straks zullen kajakken. Ik droom ook van de sandwiches met preparé-americain in de frigobox die wij binnen drie uur zullen opeten. Maar zij zingt mee, en ook ik laat me niet kennen: “You’re my motown lover, girl of my dreams!” zing ik zonder te begrijpen wat ik zeg. Het moet er uiteindelijk van komen; tijdens de bridge laten we ons allebei gaan en met volle kopstem proberen we Lionel zo goed mogelijk te begeleiden: “Oeoeoeoeooeoeoeoe!” We barsten in lachen uit. Dat ik naar het toilet moet, heb ik al een uur verzwegen. Ik ben bang dat ik de pret zal bederven.

Advertenties

Over Geert Simonis

De favoriete dichter van uw moeder.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s