Boards of Canada – Dayvan Cowboy

Door de winterse kou wandelend, met Boards Of Canada’s The Campfire Headphase tussen de oren, verscheen halverwege “Dayvan Cowboy” opeens het Dansende Meisje voor ons geestesoog. Jaren geleden, tijdens een laat en somber gesprek aan een toog, zei onze gesprekspartner plots resoluut: “Ik ga wat dansen”. Ze zette haar glas weg, en wandelde met de sigaret in de hand naar de lege dansvloer. Terwijl Robert Smith vrolijk iets droevig zong — zoals alleen hij dat kan — begon ze langzaam maar gedecideerd te bewegen.

Met haar rug naar de rest van het café, danste ze half ineengedoken op een bijna donkere dansvloer. De schouders wiegden zacht op en neer, haar voeten maakten halve danspasjes en ze draaide net-niet rondjes. Haar hoofd zakte bij elke pas wat dieper tussen de schouders en af en toe gingen de armen half de hoogte in. Dat alles traag en precies alsof het een duidelijk ingestudeerde choreografie was.

Het soort choreografie waarover danscritici schrijven dat ze de existentiële angsten belichaamt. Het meisje danste rustig verder, liet Robert Smith zijn en haar demonen bezweren en keerde terug naar haar glas, maar met een glimlach die ze eerder die avond niet over haar lippen kreeg.

Mooi, pijnlijk droevig, om te huilen en te lachen tegelijk. Boards Of Canada klinkt als het Dansende Meisje.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s